OD ASTROLOGII I ASTROMEDYCYNY DO POPULARYZACJI NAUKI

Europejskie druki kalendarzowe stanowią jeden z fenomenów ludzkiej działalności epoki nowożytnej. Współcześni badacze określają je jako najbardziej poczytne, obok literatury religijnej, wydawnictwa tamtych czasów. Warto tu przywołać krótkie zestawienie opinii historyków na ich temat zebrane przez Iwonę Arabas: „pierwsze po Biblii, albo elementarzu”1, „najbardziej utylitarny rodzaj książki”, „pierwsza w dziejach książka masowa”, „nośnik kultury potocznej”2. Inna badaczka, Agata Bryłka, nie wahała się użyć sformułowania „przemysł
kalendarzowy”3. Wiele podobnych opinii można odnaleźć w ówczesnych źródłach.

Na przykład w drugiej połowie XVI w. luterański duchowny Andreas Pancratius wyraził zdanie:
„[…] każdy, kto potrafi czytać, zagląda teraz do kalendarzy i praktyk, aby dowiedzieć się, jaki rok będziemy mieli, czy będzie on cichy i spokojny, czy też będzie wojna i bunt, czy owoce będą dobrze rosły, czy też opadną, czy będzie wilgotny, czy suchy, zimny czy ciepły i pogodny”.